Met de billen bloot

17th May 2021
By Lucia Bartels

In het kort: Ik ben een paar kilo aangekomen!
Waarom: ondanks dat ik precies weet hoe het moet lukte het me de afgelopen tijd gewoon niet.
Reden: tal van redenen, verhuizing, rugklachten, medicatie misschien overgang! of gewoon even niet de discipline. Ben ook maar een mens 🙂
Wat gaan we er aan doen? Nou weer een goed moment om mijn eigen geschreven boek vanuit de laptop naar voren te halen, en nogmaals uit te testen of deze daadwerkelijk werkt.
Plan: Ik wil geïnteresseerden doormiddel van een wekelijkse blog op de hoogte houden. Ik wil hierbij eerlijk zijn en blijven, want ondanks dat ik precies weet hoe het moet lukt het mij ook niet altijd om me aan de regels van goede eetgewoontes te houden.
Doel: Een uitgever vinden voor mijn boek; Leven met een kleine maag.

Voor degene die mij nog niet kennen stel ik me voor:

Mijn naam is Lucia Bartels geboren en getogen in het Brabantse dorp Raamsdonksveer. Ik ben gehuwd en heb drie schatten van kinderen. Samen met mijn man ben ik ondernemer en daarnaast schrijf en schilder ik.

In 2015 heb ik zelf een Gastric bypass ondergaan. Ik had op dat moment een gewicht van 92 kilo met een lengte van 1,58 en voor mijn gezondheid moest er wat gebeuren. Alles verliep volgens het boekje ik viel 26 kilo af zo’n 80% van het overgewicht, kwam ongeveer 20% weer aan en bleef vier jaar stabiel. Mijn gewicht bleef zo rond de 71 kilo. Niet super dun maar dat hoeft ook niet perse, hierbij voel ik me goed en mijn gezondheid is in balans.

En toch gebeurde het na vier jaar dat ik langzaam in halve kilootjes 4 kilo aankwam. Help …het sloop er gewoon in. Te weinig eetmomenten per dag en later op de dag kwam er toch een honger gevoel, en ging ik sneukelen met de verkeerde voeding. Toen ik besloot het roer om te gooien kwam ik al snel tot de conclusie dat bestaande diëten te grote porties hanteren voor mensen met een kleine maag. Het borrelde bij me op om zelf een lifestyle boek te ontwikkelen. Ik volgde een cursus voedingsleer en een cursus kookboekschrijven, en maakte een vierweken overzichtelijk voedingsschema met mooie recepten speciaal afgestemd voor mensen met een kleine maag of voor die mensen die hun maag op een natuurlijke manier willen laten krimpen, want dat kan namelijk ook.

Meerdere keren per dag eten maar met kleinere porties, afgestemd op de dagelijkse levensbehoefte.

En het werkte, mijn aangekomen kilo’s verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik heb toen alles overzichtelijk gebundeld zodat het ook andere mensen kan helpen .

Ik weet dus dat het werkt, en toch verloor ik de vat op mijn eetgewoonte, waarschijnlijk komt het omdat ik vaak geen honger voel, waardoor ik dan toch de 7 eetmomenten niet toepas, daar gaat het mis.

Het vooroordeel dat mensen na een operatie een makkie hebben, is een fabel. Afslanken en je gewicht behouden, blijft een levenslang proces. Je moet bewust blijven om niet te veel maar ook zeker niet te weinig te eten.

Vandaag bereid ik me voor om er vanaf morgen weer voor de 100% voor te gaan,

No Comments

boek

De oorlog gezien door de ogen van een schipperskind

17th May 2021
By Lucia Bartels

Lucia Bartels werkt momenteel aan haar debuut roman ‘De oorlog gezien door de ogen van een schipperskind.

“Dit boek is een biografische non-fictie verhaal. Dat zich afspeelt net voor en tijdens de tweede wereldoorlog. Marietje Koopmans de hoofdpersoon is acht jaar als de oorlog uitbreekt. Marietje Koopmans is mijn moeder. Ze heeft het bijzondere vermogen om zeer gedetailleerd te vertellen en je mee te sleuren terug in de tijd. Je kunt haast zien, voelen en beleven hoe het toen was. Hoe het was vanuit de ogen van een schipperskind. Ze weet haast alles nog.”

Een fragment uit het boek

De oorlog gezien door de ogen van een schipperskind

Bevrijdingsdag

‘Jullie kunnen je niet voorstellen hoe het was tijdens de oorlog, de meest gruwelijke voorstelling komt met niets in de buurt van de werkelijkheid.’
Mijn moeder is geëmotioneerd, ze vertelt met tranen in haar ogen over die tijd.

‘5 mei 1945 Deze dag was het begin van een nieuw tijdperk, we waren bevrijd en dat moest gevierd worden. Vreugde en wanhoop van mensen, verscholen in één moment. Ja vreugde was er, we waren bevrijd. Maar er was ook veel leed, er waren mensen gesneuveld en er werden er nog duizenden vermist. Een verschrikkelijke onzekerheid. De wederopbouw kon beginnen, het leed moest slijten. Ik was dertien jaar, mijn ouders hadden tijdens de tweede wereldoorlog grotendeels op de vaart gezeten. In 1944 kwamen wij aan wal, we hadden veel meegemaakt in de oorlog, twee keer al onze bezittingen kwijtgeraakt en dagelijks de schuilkelders in. De horror staat ’s nachts nog vaak op mijn netvlies.’

Haar ogen beginnen te twinkelen, als de herinneringen opkomen aan die bewuste dag
5 mei 1945

“Overal waar je kwam was het een compleet gekkenhuis, iedereen ging de straat op, straten zagen er feestelijk uit. Mensen hadden niks, maar huis aan huis hing een vlag, en de gordijnen werden opgehaald met oranje linten. Plaatselijke harmonie orkesten galmde door de straten, iedereen zong en danste. Ik weet het nog goed, in ons dorp hebben we een lange dorpsstraat, een week lang huppelde hordes mensen van ’s morgens tot ’s avonds door de dorpsstraat en zongen hun kelen schor. ‘Oranje boven, oranje boven, leven de Koningin, en nog meer van die liederen uit die tijd. De saamhorigheid was zo intens, het voelde als één grote familie. De familie 40/45 alleen als je het hebt meegemaakt snap je wat ik bedoel.”

Ik zie aan heel haar houding, dat wij ons er inderdaad geen enkele voorstelling van kunnen maken, hoe het echt was.

“Je ziet weleens een film gemaakt over de oorlog, dat is gruwelijk maar er midden in zitten is hel. En ieder jaar op 5 mei komen alle herinneringen weer even samen, en denk ik terug aan die verschrikkelijke oorlogstijd. Ik ben dankbaar dat ik de herinneringen aan Bevrijdingsdag heb. Voor vele was het helaas te laat.”

No Comments

Newer Posts

Older Posts