Lucia Bartels werkt momenteel aan haar debuut roman ‘De oorlog gezien door de ogen van een schipperskind.

“Dit boek is een biografische non-fictie verhaal. Dat zich afspeelt net voor en tijdens de tweede wereldoorlog. Marietje Koopmans de hoofdpersoon is acht jaar als de oorlog uitbreekt. Marietje Koopmans is mijn moeder. Ze heeft het bijzondere vermogen om zeer gedetailleerd te vertellen en je mee te sleuren terug in de tijd. Je kunt haast zien, voelen en beleven hoe het toen was. Hoe het was vanuit de ogen van een schipperskind. Ze weet haast alles nog.”

Een fragment uit het boek

De oorlog gezien door de ogen van een schipperskind

M

Bevrijdingsdag

‘Jullie kunnen je niet voorstellen hoe het was tijdens de oorlog, de meest gruwelijke voorstelling komt met niets in de buurt van de werkelijkheid.’
Mijn moeder is geëmotioneerd, ze vertelt met tranen in haar ogen over die tijd.

‘5 mei 1945 Deze dag was het begin van een nieuw tijdperk, we waren bevrijd en dat moest gevierd worden. Vreugde en wanhoop van mensen, verscholen in één moment. Ja vreugde was er, we waren bevrijd. Maar er was ook veel leed, er waren mensen gesneuveld en er werden er nog duizenden vermist. Een verschrikkelijke onzekerheid. De wederopbouw kon beginnen, het leed moest slijten. Ik was dertien jaar, mijn ouders hadden tijdens de tweede wereldoorlog grotendeels op de vaart gezeten. In 1944 kwamen wij aan wal, we hadden veel meegemaakt in de oorlog, twee keer al onze bezittingen kwijtgeraakt en dagelijks de schuilkelders in. De horror staat ’s nachts nog vaak op mijn netvlies.’

Haar ogen beginnen te twinkelen, als de herinneringen opkomen aan die bewuste dag
5 mei 1945

“Overal waar je kwam was het een compleet gekkenhuis, iedereen ging de straat op, straten zagen er feestelijk uit. Mensen hadden niks, maar huis aan huis hing een vlag, en de gordijnen werden opgehaald met oranje linten. Plaatselijke harmonie orkesten galmde door de straten, iedereen zong en danste. Ik weet het nog goed, in ons dorp hebben we een lange dorpsstraat, een week lang huppelde hordes mensen van ’s morgens tot ’s avonds door de dorpsstraat en zongen hun kelen schor. ‘Oranje boven, oranje boven, leven de Koningin, en nog meer van die liederen uit die tijd. De saamhorigheid was zo intens, het voelde als één grote familie. De familie 40/45 alleen als je het hebt meegemaakt snap je wat ik bedoel.”

Ik zie aan heel haar houding, dat wij ons er inderdaad geen enkele voorstelling van kunnen maken, hoe het echt was.

“Je ziet weleens een film gemaakt over de oorlog, dat is gruwelijk maar er midden in zitten is hel. En ieder jaar op 5 mei komen alle herinneringen weer even samen, en denk ik terug aan die verschrikkelijke oorlogstijd. Ik ben dankbaar dat ik de herinneringen aan Bevrijdingsdag heb. Voor vele was het helaas te laat.”